Tutunacak bir dala, bir mucizeye ihtiyacı vardır her insanın. Kendine özgü, kendi hayatına dair bir dayanak… Yaşam denen döngü, biz insanlar için sonu gelmeyen bir çıkmaz olmamalı. Yarı yolda kalmadan, yönümüzü kaybetmeden yürüyebilmek; gerekirse geri dönmenin de bir çıkış yolu olabileceğini kabul etmek gerekir.
Karamsarlığa kapılmadan, hayatı bir nebze de olsa idame ettirebilmek… Aslolan, olanı olduğu gibi kabul etmek belki de. Ya da ahkâm kesmeden önce, bütünü düşünmek. Her şeyden önemlisi, zamanın akışını iyi analiz edebilmek ve adımlarımızı buna göre atmak olacaktır.
Artık hayatın ne getireceğini hiç kimse kestiremiyor. Netlik yok; belirsizlikler, yaşam tarzımızı belirler hâle geldi. Ön görüler, karakterimizin arka planına çekildi. Birçok hedef, bizler için artık mantıklı bir yön çizmiyor. Bu olağan dışı yaşam karmaşasında, kendi kazdığımız kuyuya bile isteye iner olduk sanki. Kolaycılığa alışmak da cabası… Çünkü en çok o işimize geliyor, belki de.
Hayatın sorunları, zincirin halkaları gibi hiçbir zaman eksik olmayacak. En azından, konforlu bir tutum içinde olmak en iyisidir diye düşünür insan. Aksi hâlde kendini bir çilehaneye sokup her bir düşüncesini, iyiyle kötüyü, doğruyla yanlışı birbirine kırdırmaya başlar. Bitmek bilmeyen dürtüler, karmaşık bir yumağa dönüşür. Çözemediklerimizi inkâr etmek de bir çıkış yolu gibi görünür bazen.
İnsana dair bilinmezliklerin hüküm sürdüğü o kaotik ve karanlık iç dünya… Çoğu zaman yokmuş gibi davranılır ona; ya hiç var olmamış gibidir ya da görmezden gelinir. İnsan, kendi sorununu çözmeye çalışırken gömüldüğü iç dünyasında çıkacak bir kapı arar. Kendi ekseninde döner durur, çaba sarf eder, basite indirger sorunlarını. Fakat her defasında karşısına başka bir sorun çıkar. Böylece insan oğlunun derdi, hiçbir zaman tam anlamıyla son bulmaz.
Belki de tek dileğimiz “sorunsuz bir yaşam”dır. Ama böyle bir yaşam olur mu, olmaz mı? Onu da yaşayarak görürüz…
Gülsün Soydemir
