Emekliye “Kaynak Yok” Demek Bu Kadar Kolay mı?
Bayram geliyor. Ramazan Bayramı, ardından Kurban Bayramı… Ama görünen o ki emekliye yine buruk bir bayram düşüyor. Bakan açık açık konuştu: İkramiyeyi unutun.
Nedenler mi? Tespih taneleri gibi tek tek sıralandı. Bütçe kısıtlıymış. Savaş ihtimali varmış. Kaynak yokmuş. Öyle bir tablo çizildi ki, insanın neredeyse “haklılar galiba” diyesi geliyor. Ama işin sonunda söylenen cümle çok netti: Para yok.
Bu kadar basit mi gerçekten?
Yıllarca çalışmış, prim ödemiş, bu ülkenin üretimine omuz vermiş milyonlarca insana “kaynak yok” demek bu kadar kolay mı? Emekli yine başının çaresine bakacak. Her zamanki gibi.
“Savaştan bize ne?” diye soranların sesi küçümsenmemeli. Elbette dünya karışık. Elbette bölgesel riskler var. Ama bütçeyi ayarlamak, öncelikleri belirlemek hükümetlerin görevi değil mi? Devlet dediğiniz mekanizma, zor zamanlarda vatandaşını korumak için vardır. Öncelik halk olmalıdır. Milletin refahı olmalıdır.
Şimdi bunu dile getirince “milliyetçilik” ya da başka yaftalar yapıştıranlar çıkacaktır. Varsın çıksın. Birçok kişinin sesi olduğuma inanıyorum. Çünkü doğru, inanıldığında her zaman yalandan önce gelir.
Her savaş çıktığında Türkiye’nin bir cadı kazanına dönmesi artık bir kader mi? Her kriz dalgasında ilk fedakârlık emekliden, dar gelirli vatandaştan mı beklenir? Bu döngüden bir türlü çıkamadık gitti.
Bir de işin başka bir boyutu var. Her savaşta sınırlarımıza doğru yeni bir insan seli başlıyor. Savaş mağdurları Türkiye’ye akın ediyor. İnsani sorumluluk elbette ayrı bir meseledir. Ama bu yükün ekonomik ve sosyal sonuçlarını da görmezden gelemeyiz. Zaten zorlanan bütçe daha da zorlanıyor, toplumun dengesi daha da hassaslaşıyor.
Vah güzelim ülkem… Sen bunları hak etmiyorsun. Ama gel gör ki ipini çeken çekene. Boynuna öylesine bir düğüm atılmış ki, çözene aşk olsun.
Asıl mesele para mı, yoksa tercih mi?
Belki de sormamız gereken soru tam olarak bu.
